Join Gary Craig's Official EFT Tapping Community

Gary Craig's EFT Community

November 2017:
Onlangs is op Emofree, de website van Gary Craig, naast de oorspronkelijke Engelse versie, de "Official Gold Standard EFT-...

Nieuws

   

EFT - Toekomstige Wolkenkrabber

Politiek en Negatieve Emotie

De ontwikkeling van de rol van "het emotionele" in de politiek de afgelopen 10-15 jaar hield mij in de beginjaren van deze eeuw nogal eens bezig. Het feit dat ik op een gegeven moment (2005) bekend was geraakt met EFT bood mij ruimte voor een heel nieuw gezichtspunt, want ik raakte er steeds meer van overtuigd dat er voor EFT in de toekomst een belangrijke rol zal zijn weggelegd bij het keren van de negatieve spiraal waarin de politiek in ons land en elders zit. In de werkelijkheid van alledag is het in de loop van de jaren alleen maar erger geworden en de ideeën voor allerlei vormen van symptoombestrijding vliegen je, zeker tijdens een verkiezingscampagne, regelmatig om de oren. Voor een opdracht (met limiet in aantal woorden) schreef ik enkele jaren geleden (2011) het volgende korte artikel over dit probleem dat, net als onze persoonlijke problemen, pas opgelost zal worden als het in de kern wordt aangepakt. Hoe lang zal het nog duren eer men tot dat inzicht komt?

POLITIEK EN NEGATIEVE EMOTIE door Ellen Langen ©

De Griekse filosoof Plato vroeg zich af of de kans dat een democratische staat wordt bestuurd naar ieders tevredenheid niet het grootst is indien zich aan de bestuurlijke top slechts mensen met de vereiste aanleg en maximale opleiding zouden bevinden.

Vanuit mijn intellectueel gerichte opvoeding zou enige twijfel daaromtrent voor mij al gauw bedenkelijk zijn. En laat dergelijke beperkende verplichting er nou uiteindelijk precies de oorzaak van zijn dat Plato’s theorie in de praktijk niet opgaat…

Sorry, dat gaat wel erg snel. Even gas terug.

Tja, zou het inderdaad niet prachtig zijn als besturen slechts zou geschieden door mensen met de geschikte aanleg ervoor, aangevuld met alle benodigde en vereiste vorming gedurende intensieve, tientallen jaren beslaande, niveauverhogende educatie? Dit alles gebaseerd op de overtuiging: “….zolang de regering niet in handen komt van intellectuelen [………..], zal er geen eind aan de maatschappelijke problemen komen.”¹ Wat kan er dan nog fout gaan …?

Persoonlijk had ik toch al vroeg voorzichtig ook mijn twijfels bij de indringende wijze waarop het intellectuele in onze wereld overheerst, want al vanaf mijn jeugd was ik met de eventueel fatale gevolgen daarvan geconfronteerd, aangezien het, in onze wereld zoals hij is, helaas vaak gepaard gaat met negeren van het emotionele.

In mijn latere leven volgde ik de politiek, decennialang afwisselend van dichterbij en iets verderaf. Toen ik uiteindelijk op latere leeftijd Plato’s Politeia las, neigde ik niettemin overwegend naar instemming met de daarin beschreven denkbeelden, aangezien ik, vooral in de latere decennia, in het Haagse toch wel veel gebrek aan wijsheid dacht te herkennen. Maar … ervoer voor en na tevens dat ook lager opgeleiden veelvuldig waardevolle bijdragen leverden. Hoe zat ’t nou eigenlijk allemaal?

Dat werd steeds duidelijker toen ik in diezelfde tijd ook diepgaand thuis raakte in de wereld van emoties en alsnog bevestigd werd in mijn tot dan toe grotendeels onderhuidse overtuiging dat emotie minstens zo belangrijk is als intelligentie. In aanvang was mijn visie vanuit die kennistoename echter nog wat beperkt en zag ik een andere wijze van omgaan met emoties vooral als essentiële toepassing in de wereld van het helen.  

De radertjes gingen echter intensiever draaien doordat deze fase toevallig deels samenviel met een steeds verdergaand dóórdringen van “emotie” in zowel landelijke als lokale politiek. Vooral als het over negatieve statements en reacties ging, werd dan al snel gesproken van “onderbuikgevoelens”. 

Dit verschijnsel werd gaandeweg veelvuldig beschreven. Bijvoorbeeld door Dominique de Moïsi, hoogleraar geopolitiek aan Harvard University. Enkele jaren geleden schreef hij in een artikel hoe de wereldpolitiek ooit speelterrein was van professionals, waarbij emoties op afstand werden gehouden en op rationele wijze een ideologie werd nagestreefd, maar benadrukte tevens hoe belangrijk het is om oog te hebben voor de cruciale invloed van emoties “…die ons sterker beheersen dan wij hen.”

Gerard Drosterij betoogde enkele maanden geleden in een artikel dat wat meer emotie in het parlement wat hem betreft best mag, “…mits evenredig vergezeld van verstand en discipline.”

En slechts enkele weken geleden schreef Dick Pels, directeur van Bureau de Helling, dat naar zijn idee emoties, in tegenstelling tot de rede, zelfzuchtig zijn, en op eigenbelang gericht; mensen stemmen dan ook op de kandidaat die de juiste gevoelens teweegbrengt, waarbij het dus niet gaat om argumenten. Uiteindelijk pleit Pels voor “… een politiek van het hart: de anatomische plek tussen hoofd en onderbuik waar politieke sentimenten beheerst tot uiting kunnen komen.”

Ongetwijfeld proefde u al iets van een intern transformatieproces bij ondergetekende. U zult er dan ook niet echt van opkijken dat in mijn hoofd zich alsnog de volgende visie ontpopte: “Plato’s methode – daar is geen beginnen aan, dat blijkt na ruim 2000 jaar toch wel.” Slechts een klein intellectueel deel van mij pinkt daarbij nog een traantje weg.

De overige aangehaalde auteurs doen gewaardeerde pogingen de plaats van verstand, respectievelijk gevoel, in de politiek te traceren en er probleemoplossende conclusies uit te trekken.

Mijn toegenomen kennis en ervaring brachten mij echter tot het inzicht dat ook dat niet zal lukken, zolang 1) niet primair onderscheid wordt gemaakt tussen positieve en negatieve emoties, 2) men geen oog heeft voor de rol van ons onderbewustzijn en 3) bovendien onbekend is met het feit dat wij wel degelijk, en zelfs op ongekend simpele, maar tevens milde  wijze, onze emoties kunnen beheersen. Sterker nog, we kunnen negatieve emoties opheffen.

Ik voel me bevoorrecht dat ik een van de honderdduizenden personen ben die het volgende hebben mogen ontdekken:

De oorzaak van alle negatieve communicatie (in principe de kern van de door Plato genoemde “maatschappelijke problemen”), die zich zonder onderscheid (hooguit in frequentie en/of intensiviteit) bij zowel hoger als lager opgeleiden voordoet, is negatieve emotie, die verstoringen in het energiesysteem in ons lichaam (heeft) veroorzaakt.

Even wat achtergrondinformatie?

Negatieve emoties wortelen veelal in van de omgeving meegekregen zogenoemde “beperkende -want doorgaans opgelegde- overtuigingen” en andere vervelende ervaringen -met bijbehorende negatieve emoties- in kindertijd en later -door bijvoorbeeld een auto-ongeluk. Genoemde verstoringen in ons lichaam worden reeds bij minimale (onbewuste) herinnering aan eerdere ervaring getriggerd. Dit genereert acuut weer negatieve energie en eventueel eruit voortkomend negatief communiceren en/of handelen.

Er is echter een manier om die (boven het functionele uitstijgende) negatieve emoties, du moment of op termijn, op onvoorstelbaar simpele wijze op te heffen. Met als gevolg dat ze niet langer worden getriggerd. Dit reduceert niet alleen de hoeveelheid negatief handelen en communiceren gigantisch, maar impliceert tevens ruimteverbreding voor positieve beleving.

Ondanks overweldigende resultaten in gezondheidszorg en honderdduizenden mensenlevens, blijft de scepsis tegenover deze roldoorbrekende, milde methode, genaamd EFT (Emotional Freedom Techniques) vooralsnog groot. Anderzijds verspreidt hij zich razendsnel over de wereld.

Maar goed, zo zit ’t dus eigenlijk: het is geen kwestie van òf emotie òf ratio en òf dom òf intelligent. En negatieve emoties en onderbuikgevoelens spelen alle lagen van de bevolking parten. Uiterst verheugend dus dat het perspectief in ontwikkeling zowel dat van Plato als dat van eigentijdse denkers langzamerhand voorbij lijkt te streven door de balans te verstevigen  tussen verstand, gevoel op zich en het negatief emotionele in onze maatschappij (inclusief politiek), en dientengevolge in bevordering van positieve communicatie=reductie van maatschappelijke problemen. De cruciale rol die genoemde methode naar mijn overtuiging gaat spelen zal de Griekse grootheid ondergronds nog verbijsteren…

Bronnen:

Plato (1975), De ideale staat (eerder onder de titel Politiea, resp. Constitutie), Hfdst. De juiste aanleg (pag. 196 t/m211; ¹. pag. 198, regel 14 e.v.). Amsterdam: Atheneum - Polak & Van Gennep
Moïsi, D. (12 mei 2009), Onderschat de rol van emoties in de politiek niet. Rotterdam: NRC Handelsblad
Drosterij, G. (29 september 2011), Meer emotie in het parlement mag best. ‘s Hertogenbosch: Brabants Dagblad

Reageren? Email Ellen.

Disclaimer - Ontwerp & bouw: Digitmind.nl